دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، من قلب و جانم را به تو بخشیدم و اکنون که قصدِ رفتن دارم، برایت شبِ خوشی آرزو می‌کنم. خودت می‌دانی که با این دلِ اندوهگینِ من چه می‌کنی.

اگر رسیدن به تو برایم ناممکن شده است، من این سرنوشت را می‌پذیرم و به آن رضایت می‌دهم. من هجرانِ تو را در آغوش کشیده‌ام، اما همچنان با آرزوی شبِ خوش برای تو، می‌روم.

تو با آن موهای سیاه و صورتِ زیبا، روشناییِ روز و آرامشِ شبِ مرا ربودی. چه افسونگر و چه محبوبِ بی‌نظیری هستی! با همین حسِ شگفتی، شبِ خوشی برایت می‌خواهم و می‌روم.

صورتِ تو مظهرِ ایمان و نور است و گیسوانت سرچشمه کفر و تیرگی. من از آسیب و جورِ هر دوی این‌ها (زیبایی و دوری) در عذابم، اما با آرزوی شبِ خوش، می‌روم.

به دلیلِ همین عشقِ پرشور، مرا در حالتی میان آتش (درونِ سوخته) و آب (اشکِ چشم) می‌بینی. لبانم از عطش و غم خشکیده و چشمانم پر از اشک است، با این حال شبِ خوشی برایت می‌خواهم و می‌روم.

ای محبوب، من تنها به این راضی شده‌ام که گاهی از حالم جویا شوی. این کمترین چیزی است که می‌توان از تو انتظار داشت، با این امید، شبِ خوشی برایت آرزو می‌کنم و می‌روم.