دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، تا وقتی زنده هستم، هرگز مهر و محبت تو را از دلم بیرون نخواهم کرد؛ چرا که با وجود آنکه در زندگیِ عادی فردی آزاده هستم، اما در برابر تو خود را بنده و اسیر می‌دانم.

عشق تو از روز ازل و پیش از تولد با جان من پیوند خورده است؛ از این رو تا زمانی که زنده هستم، هیچ راهی برای رهایی از چنگال این عشق ندارم.

جان و دلم را از هوای هر کسی جز تو پاک کرده‌ام و در عوض، تمام وجودم را از وفاداری به تو آکنده و پر ساخته‌ام؛ درست مانند اناری که از دانه‌ها پر است.

ای دلبرا، من عشق تو را بر دین و دنیایم برتری داده‌ام و آن را انتخاب کرده‌ام؛ به همین دلیل، خواجگی و بزرگی و اعتبار دنیوی را در راه رسیدن به تو به خاک سپرده‌ام.

از لحظه‌ای که دهان پر از مروارید و خندان تو را دیدم، از شدت حسرت و دوری، اشک‌های فراوانی که گویی عقیق سرخ هستند از چشمانم به بیرون پرتاب کرده‌ام.

از زمانی که لشکر اندوهِ تو بر من هجوم آورد و بر دلم چیره شد، فکر نیک‌نامی و آبروداری و صلاح خویش را از سر بیرون کرده و آن را رها کرده‌ام.

وقتی که وارد دنیای عشق شدم، فرصت و برگ برنده در دست من بود، اما چون بد بازی کردم و تدبیر نکردم، اکنون در وضعیت «شش‌در» (بن‌بست) گرفتار شده‌ام.