دیوان اشعار - غزلیات

هر شب هنگام غروب که وقت نماز شام است، شادی من به کمال می‌رسد؛ زیرا پیکِ محبوب از راه می‌رسد و با لحنی دل‌نواز مرا به سوی او فرامی‌خواند.

خورشیدِ آدم‌های عادی با آمدنِ شب غروب می‌کند و ناپدید می‌شود، اما خورشیدِ عالمِ جانِ ما، درست در وقتِ تاریکیِ شب، طلوع می‌کند و می‌درخشد.

روزِ جدایی و دوری از محبوب به پایان رسید و شبِ دیدار فرا رسید؛ پس ای روزِ بی‌حاصلِ دوری، برو و ناپدید شو و ای شبِ پُر برکتِ وصال، همیشگی و جاویدان باش.

ای دوست و محبوبِ من، وقتی که تو حضور داری، دیگر جایی برای اندوه باقی نمی‌ماند. تا زمانی که در کالبدِ من جانی هست، تو سرور و آقایِ منی و من بنده و غلامِ تو خواهم بود.

هرگاه که توفیق می‌یابم به پیشگاهِ تو بیایم و در خدمتِ تو باشم، شادی و سرور برایم روا و حلال می‌شود و تمامیِ غم‌ها و اندوه‌ها بر من حرام و دور می‌گردند.