دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که دنیا برپاست، جدایی از عشق را نمی‌خواهم؛ من عاشقِ خودِ حقیقتِ عشق هستم و هرگز عهد و پیمانی را که با آن بسته‌ام، زیر پا نخواهم گذاشت.

تا هنگامی که قصه‌ها و احادیثِ عاشقی در جهان زنده است، آرزو دارم نام من به عنوان پیشرو و سرآمدِ عاشقان در دیوانِ عشق ثبت شود.

هنگامی که حکمِ قلندری و بی‌اعتنایی به نام و ننگ را در راه عشقِ زیبارویان برایم صادر می‌کنند، شرطِ وفاداری ایجاب می‌کند که با جان و دل، سر بر فرمانِ این راه بگذارم و تسلیمِ آن شوم.

اگر بدانی در درونِ من چه احوالی می‌گذرد، درخواهی یافت که چنان غرق در شادمانیِ عشقم که حاضرم با کمال میل، جانِ خود را تقدیمِ حقیقتِ عشق کنم.

هر کس که وارد میدانِ عشق می‌شود و با زیبارویان همراهی می‌کند، ناگزیر دلش در پیچ‌ و خمِ گیسوی آن‌ها گرفتار می‌شود، گویی آن گیسو مانندِ چوبِ چوگان است که دل را به بازی گرفته است.

من در این میدانِ پرمخاطره‌ی عشق، گوی‌زنی و سواری کرده‌ام و به همین دلیل، کاملاً طبیعی است که دلم همچون گویی در خمِ چوبِ چوگانِ عشق گرفتار باشد.

در عالم، معشوقِ زیبای من دلیل و نشانه‌ای بر کمالِ زیبایی شد؛ از آن لحظه‌ای که او به عنوانِ برهانِ زیبایی ظاهر گشت، من نیز به عنوانِ نشانه‌ای آشکار از حقیقتِ عشق شناخته شدم.