دیوان اشعار - غزلیات

ای عاشقان، در برابر درد و رنج‌های عشق، شکیبایی پیشه کنید؛ هرچند که ما خود نیز چندان در وادی عشق‌بازی، مردِ راه و ثابت‌قدم نیستیم.

همه ما ادعای عاشق بودن داریم، در حالی که عشقِ حقیقی از این ادعاهای پوچ ما در رنج است؛ عاشق راستین کسی است که در کنه و معنای وجودی‌اش، لیاقت و ظرفیتِ عشق را داشته باشد.

عشق حقیقتی پایدار و مستقل است که حتی اگر جان‌ها را بستاند، باز هم ایستاده است؛ کجاست آن انسان پاک‌باخته‌ای که هم در مقامِ عاشق باشد و هم توانِ تحملِ بارِ سنگینِ عشق را داشته باشد؟

آن‌گاه که آبروداری و حفظ ظاهر را کنار بگذاری، به کنه و حقیقتِ عشق دست خواهی یافت؛ پس آبرو و اعتبار دنیوی را فدای این راه کن تا شاید روزی به حقیقتِ عشق برسی.

ای انسانِ سرکش و جاهل، تا کی می‌خواهی همچون زنان لافِ دروغین بزنی، در حالی که هنوز طعمِ شیرینِ وصال را نچشیده‌ای و دردهای عشق را تجربه نکرده‌ای؟

ای سنایی، اگر کاروانِ عارفانِ واقعی و رندانِ راه به حقیقت دست یابند و گوهرِ عشق را ببرند، تو باید از این ادعاهای میان‌تهیِ خود توبه کنی و به حقیقت بازگردی.