دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب زیباروی من، به نزد ما بیا که فصل بهار با تمام زیبایی و طراوتش فرا رسیده است. جامی از شرابِ تلخ‌مزه برای ما بریز که این ایام و روزگار، فرصتی بسیار دل‌انگیز و مناسب برای شادمانی است.

اگر مجلس را به خاطر دیدار تو آذین ببندیم و بیاراییم، سزاوار است؛ چرا که اکنون تمام عالم با عطر و بوی بهاریِ تازه، آراسته و زیبا شده است.

ما پیوسته و هر لحظه از رایحه گل‌ها در بوستانی تازه مست می‌شویم و شراب ناب را در چمنزاری دلنواز می‌نوشیم.

گاهی شرابِ خالص و آتشین‌رنگ را از دستان تو می‌ستانیم و گاهی در ستایش زیبایی‌ات، شعری روان، لطیف و درخشان بر لب می‌آوریم.

اکنون در این فصل که همه در انتظار شکوفایی گل هستند، بلبل هر شب نغمه‌سرایی می‌کند و آوازهای عاشقانه و پرسوز خود را با آهنگ‌هایی که هم غمگین است و هم دلنشین، می‌خواند.

زمانی که مجلسِ ما با حضور تو پر از شادی است و نسیم بهاری با بوی خوش مشک می‌وزد، بیابان‌ها به گلستان تبدیل می‌شوند و جهانِ هستی روشن و نورانی می‌گردد.