دیوان اشعار - غزلیات

ای جان من! حالا که به مقام نیستی و فنا رسیده‌ای، دیگر از منیت و وجودِ خود دم نزن و ادعایی نداشته باش؛ بلکه همواره در خمارِ عشقِ الهی باش. از نام و نشان دنیوی و قضاوت‌های مردم دوری کن و از هرچه رنگِ خودخواهی دارد، بیزار باش.

تمام تعلقات دینی و دنیوی را واگذار و فدا کن و همچون کسی که هیچ سرمایه و اعتباری ندارد، گوشه‌ای بنشین. در میان کسانی که اهلِ حقیقت نیستند، تو خود را همچون بی‌چیزان و نیازمندانِ درگاهِ حق قرار بده.

تا چه زمانی می‌خواهی اسیرِ شهرت، تأمین معاش، زهدِ ظاهری، تسبیح و نمازِ خشک باشی؟ این‌ها را رها کن و بنده و شیفتهٔ جامِ شرابِ عشق (معرفت) و خادمِ آن ساقیِ حقیقی باش.

می‌پرستی را در خرابات (مقامِ ویرانیِ خودبینی) و قمارِ عشق پیشه کن. همچون رندانِ قلندر، بی‌پروا و مست باش و از خرده‌ریزها و تلخی‌های این راه (دردی) که دیگران از آن گریزانند، استقبال کن.

از آنجا که به خوبی می‌دانی «هستی» و خودخواهیِ تو، بزرگ‌ترین دشمنِ توست، پس با شمشیرِ «نیستی» و فنای نفس، به جنگِ این دشمنِ درونی برو و آن را از میان بردار.

همواره در جستجوی عشق، مستی، عیش و شادیِ درونی باش. وقتی این موهبت به دستت آمد، در تمامیِ لحظاتِ شب و روز، به پای آن بایست و مشغولِ آن باش.

با موسیقی، شرابِ معرفت و یادِ جانان (محبوبِ حقیقی) هم‌نوا و هم‌ساز شو و از جان و دل، بنده‌ و چاکرِ این چهار رکنِ شادی‌بخش و روحانی باش.

هرگز از کویِ حقیقتِ عشق روی برنگردان. با غرامت و خسارتِ ظاهری (که در راهِ عشق پیش می‌آید) هم‌نشین باش و ملامتِ مردمِ ناآگاه را با آغوشِ باز بپذیر و با آن دوست باش.