دیوان اشعار - غزلیات

به سراغ اهل معنا برو و از سکوتِ پرمعنای آنان بهره‌مند شو و کارِ خود را با آن سامان ده، اما لباسِ تزویرِ مدعیانِ دروغین را بسوزان و از خود دور کن.

سکوتِ مردانِ خدا از سرِ ناتوانی نیست، بلکه نشانی از وقار و خاموشیِ عمیق است؛ در مقابل، تظاهر و لباسِ مدعیان چیزی جز پرگویی‌های بیهوده و ادعاهای پوچ نیست.

مرا که تقدیرم چنین رقم خورده تا فتنه و پروانه‌ی بلا باشم، شعله‌های عشقِ یار، مانند مشعل‌های بسیاری در دلم افروخته و انباشته شده است.

همچون پروانه به دورِ خود (یا محبوب) می‌چرخم و می‌دانم که عاقبتِ این پرواز و عشق، سوختن و فنا شدن در آتشِ محبوب است و این، حاصل و نتیجه‌ی قطعیِ این سفر است.

قلب، مانند قمارخانه‌ای است که درهایش همیشه باز است؛ هیچ‌کس نتوانسته درِ این قمارخانه را بر روی مردم ببندد و همگان در آن در حالِ آزمودنِ بختِ خویش‌اند.

از پیروزی‌های دنیوی مغرور و خوشحال نشو و از شکست‌ها نیز ناامید و مضطرب مباش؛ فقط به بازیِ عشق ادامه بده و تمام هستی‌ات را به پای محبوب بباز.