دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی! شرابِ معرفت را سخاوتمندانه به ما بنوشان و در بخششِ آن دریغ مکن. همچنین، از پیچ و خمِ گیسوی دلربایت که نشانِ مستی و زیبایی است، برای ما کم مگذار.

اگر لحظه‌ای گرفتارِ دامِ دنیا شدی و سپس از آن رهایی یافتی، دیگر در آن لحظه یا آن بندِ دنیوی درنگ مکن و به دنبالِ بندِ تازه نباش.

حرکت کن و پیش برو، چرا که عیسیِ جان (راهنمای معنوی و روح‌بخش) رهبر و همراهِ توست؛ پس در مسیرِ حقیقت گام بردار و دلبسته به مریم (یا دلبستگی‌های جزئیِ زمینی) مباش.

دانشِ بیکرانی در وجودِ تو گرد آمده است؛ این دانشِ حقیقی، جاودانه و باقی است، پس خود را درگیرِ دنیا و ظواهرِ گذرای آن مکن.

کم و زیاد شدنِ امورِ دنیوی به مقامِ والای تو لطمه‌ای نمی‌زند؛ چرا که تو در حقیقت وجودی برتر داری، پس از کاستی‌های مادی نگران مباش و آن‌ها را ناچیز بشمار.

وقتی سازِ وجود ناکوک می‌شود (بم گسسته است)، نغمه‌های زیر و ناله‌های پنهانی آن همچنان خوش و دلنواز است. برایِ اصلاحِ ساز یا رهایی از زحمتِ نوازندگی، به شراب (مستیِ حقیقی) پناه ببر.

ای سنایی! اگر اندوهی بر دل داری، یا با آن غم یکی شو و آن را بپذیر، یا آن را به کل رها کن و بدان اهمیت نده؛ که میانه بودن در غم، رنج‌آور است.