دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که در زیبایی همچون یوسفِ پیامبر هستی و طبعی تابناک و رفتاری دلپذیر داری، غرور و تکبر را از سرِ خود بیرون کن و امروز با من در این بزمِ عاشقانه همراه شو.

از این شرابِ سرخ‌فام و خوش‌رنگ، پیاله‌های بزرگ را به سرعت پر کن و ای جانِ جهان و ای ماهِ درخشانِ نیاکان، با من این جام را بنوش.

ای کسی که لب‌هایت شیرین و سخنت دلنشین است، آرام و با ناز به میانِ مجلس بیا؛ تیردانِ عشوه و نگاهت را بگشا تا من برای خدمت به تو و همراهی با تو، کمرِ همت ببندم.

گیسوانت را بیارای و بر گوش خود بنشان و نیمی از آن را با گل‌ها تزئین کن، شراب بخواه و آن‌قدر بنوش تا تو را صندوقچه‌ی شکر و شیرین‌سخن بنامم.

حالا راه و رسمِ عاشقی را پیش بگیر و برای سرنوشتِ خود چاره‌ای بیاندیش؛ در طریقتِ عشق این آیین را داشته باش که منع کردن و محروم ساختنِ دیگران از عشق، کفر و ناسپاسی است.

ای معشوقِ شیرین‌رو، من مدت‌ها از عشقِ تو دوری می‌کردم، اما سرانجام دل به تنگ آمد و تسلیم شد؛ زیرا وقتی تقدیرِ الهی فرا برسد، عقل و بیناییِ انسان از کار می‌افتد.