دیوان اشعار - غزلیات

ای سنایی، در طریق عشق میان کفر و دین تفاوتی قائل مشو و هر دو را یکی بدان. جان خود را در راه عشق فدا کن و آنگاه دریاب که آن معشوقی که جان تو را می‌ستاند، در واقع حقیقتِ جان و هستی توست.

اگر مفاهیم کفر و ایمان در قالب‌های مادی بر تو ظاهر شوند، بدان که عمق و گستره‌ی آن حالتی که تو کفر می‌نامی (رها کردنِ خود و سنت‌ها)، از مایه و اعتبار ایمانِ ظاهری بیشتر است.

اگر هنوز معنای دقیق حقیقتِ معشوق را در عالمِ پاکی و صفا نمی‌دانی، هر چیزی که تو را از بندِ خود و منیت‌ات رها می‌کند و از تو بیرون می‌برد، همان حقیقتِ معشوق بدان.

چرا به دنبال آب حیات در جای دوری می‌گردی؟ قطره اشکی که از سرِ نیاز و فروتنی بر گونه‌ات می‌افتد، همان چشمه‌ی حیات و زندگی جاوید است.

ای کسی که در جستجوی یوسفِ گم‌گشته‌ی (معشوقِ خود) هستی، دیدگانت را از تماشایِ جلوه‌های فریبنده و ظاهریِ دنیا ببند و این بدنِ خاکی را که چون پوستی بر تن توست، زندانِ غم و اندوهِ خویش بدان.