دیوان اشعار - غزلیات

ای جوان، آیا تو را به مانند ماهِ درخشان در محفل و سروِ بلندقامتی در باغ خطاب کنم؟ یا تو را فرمانروایِ فرمانروایان و پادشاهِ میدانِ نبرد بنامم؟

ای جوان، در لعلِ لب‌ها و دندان‌هایِ چون مرواریدت، گویی آبِ حیات نهفته است؛ بگویم تو مروارید و مرجانی یا چشمه‌ی آبِ زندگانی؟

تو به دلیل شادمانی و فرحی که به جان می‌بخشی، همچون باغی خندان هستی و به دلیل لطافت و زیبایی، چون ماهِ تابانی؛ ای جوان، تو را باغِ خندان بخوانم یا ماهِ درخشان؟

تو به خاطرِ لطافت و شیرینی وجودت، باعث آرامشِ جان هستی و به خاطر زیباییِ بی‌نظیرت، مایه‌ی افتخارِ حوریانِ بهشتی؛ آیا تو را مایه‌ی افتخارِ حوریان بخوانم یا آرامش‌بخشِ روح؟

تو با یک نگاه و کرشمه، هم دردِ منی و هم درمانم، و لب‌هایت چون عسل و شکر شیرین است؛ بگویم تو شهد و شکری یا خودِ درد و درمانی، ای جوان؟