دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب جوان، دوباره به دام گرفتاری و بلاهای عشق تو افتاده‌ایم و همچون عاشقان سرگشته، با ناله و فریاد بر درِ خانه‌ی تو ایستاده‌ایم.

زلف‌های پیچیده‌ی تو همچون دام صیاد است و خال صورتت همان دانه‌ای که پرنده را فریب می‌دهد؛ ما نیز ناگهان و بی‌خبر، به طمع رسیدن به آن دانه، در دام عشق تو گرفتار شدیم.

ای معشوق، گاهی با چشمی گریان و دلی پر از شعله‌های آتشین عشق نزد تو می‌آییم و گاهی چنان در برابر تو خاضع و درمانده‌ایم که سر و لب بر خاک نهاده و در نهایتِ فروتنی ایستاده‌ایم.

از وقتی دلمان اسیر پیچ و تابِ زلف‌های عقرب‌مانند تو شد، ما نیز از شدت درد و رنجِ دوری، همچون عقربِ گزیده، دست‌هایمان را از اضطراب و اندوه بر سر نهاده‌ایم.

به خاطر اشتیاق و هوسی که داشتیم، دل به پیچ و خم موهای تو بستیم، اما نتیجه‌ی آن چیزی جز اندوه نبود که باعث شد از دیدگانمان خون‌بهای عشق را بر چهره جاری کنیم.