دیوان اشعار - غزلیات

چهره‌ای که زیبایی‌اش در سرزمین چین (که در ادب فارسی کنایه از مهد زیبایی است) باعث آشوب و فتنه شده و زلف‌های پرپیچ‌وتاب و فریبنده‌اش، ایمان و دین عاشق را دچار تزلزل و شکاف کرده است.

لب‌های معشوق خاصیت جادویی و حیات‌بخشِ لب‌های عیسی مسیح را دارد (که مردگان را زنده می‌کرد) و پیشانی‌اش همچون دستِ موسی (ید بیضا)، درخشان و معجزه‌گر است.

معشوق چنان بر دل عاشق فرمانرواست که گویی نگین پادشاهی سلیمان را در اختیار دارد و قدرت نفوذش بر عاشقان، فراتر از هر حکومتی است.

تابش چهره‌ی معشوق چنان درخشان است که خورشیدِ عالم‌تاب، همچون کسی که ستم دیده باشد، از آسمان به زمین می‌افتد تا در برابر این زیباییِ بی‌رقیب، کرنش کند.

چه روز خوش و پربرکتی است آن روز که برای شادمانی و کام‌جویی، زلفِ معشوق را در دست چپ و جام شراب را در دست راست داشته باشم.