دیوان اشعار - غزلیات

ای سنایی، برخیز و آن شرابِ معرفت و عشقِ الهی را که هیچ ناخوشی و پشیمانی در پی ندارد، مهیا کن تا بتوانیم از دستان آن ساقیِ ازلی و بی‌انتها، جرعه‌ای بنوشیم.

از آن شور و شادیِ بی‌وقفه‌ای که همواره در سر دارم و از مستیِ روحانی که رهایم نمی‌کند، تمامی عمرم را به امید دیدار با آن تسلی‌بخشِ جان‌ها سپری می‌کنم.

آسودگی و خوشبختی از آنِ کسی است که از قیدِ «خودخواهی» و «منیت» رها باشد. تجربه مستی از عشق و چشیدنِ طعمِ هستیِ حقیقی، در محضرِ یارِ بی‌همتا، لذتی مضاعف دارد.

من اکنون که از «خودِ» خویش فانی و بی‌نشان شده‌ام، در حقیقتِ هستیِ الهی باقی و جاودان گشته‌ام. پس تو نیز بکوش تا از بندِ منیت کاملاً رها شوی و با تکیه بر حقیقتِ حق، استوار بمانی.

ای جان! دلبستگی به «خود» را کنار بگذار تا در دریای حقیقتِ حق فانی شوی. کسی که از خویشتنِ خویش رها شود، در پیشگاه یار، یگانه و بلندمرتبه می‌گردد.

من به تنهایی قادر به انجام هیچ کاری نیستم، زیرا سرشتِ من از آب و گلِ خاکی است. از این رو، در این جهانِ مادی، همچون کودکی یتیم، تنها و دل‌شکسته احساس ضعف می‌کنم.