دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی که در مسیر عشق به مرحله نیستی و از خود گذشتن برسد، تمام اوقات و زندگی‌اش با رنج، بلا و آزمون‌های سخت همراه می‌شود.

البته که هیچ‌کس به این مرتبه والا دست نمی‌یابد، مگر آنکه اراده و همت خود را از دلبستگی به این دنیا و جهان آخرت به کلی ببرد و رها کند.

این راه، مسیری بسیار شگفت‌انگیز و پرخطر است که وقتی در آن قدم می‌گذاری، حتی در ساده‌ترین و ابتدایی‌ترین مراحلش، گویی با دهان اژدها روبرو می‌شوی.

این راهی است فراتر از چون و چرا و منطق‌های ظاهری؛ مسیری که وقتی در آن گام برمی‌داری، احوالات تو دائماً تغییر می‌کند و گاهی وجودت به تیرگی خاک و گاهی به اوج آسمان‌ها می‌رسد.

در نخستین مرحله این سلوک، انسان باید از فکر کردن به شهرت یا بدنامی، و همچنین از تعصبات و آیین‌های مذهبیِ رایجِ زمانه خود فاصله بگیرد.

کسی که نشانه‌ای از این راه نیابد و در کناره (ساحل) بماند، همچون کسی است که غرق شده باشد؛ چنین شخصی هرگز به دریای بی‌کران حقیقت نمی‌رسد.

در میان معیارهای انسانی نمی‌توان راه دین و حقیقت را جست؛ زیرا در دیدگاه‌های بشری، باورها و نسب‌ها همواره دچار دوگانگی و تضاد می‌شوند.

باید به همانجایی بازگردی که از آن آمده‌ای (اصل و منشأ آفرینش)؛ بنابراین، هر تعریفی از هویت و نسبتِ خود، غیر از «نیستی»، اشتباه است.

همچون بیابان آشکار و خودنما نباش، زیرا عیب‌های پنهان در جهان بسیار است؛ و اگر آن عیبِ پنهانِ تو (وجودِ منیّت) آشکار شود، عاشق از هستی ساقط و فانی می‌شود.