دیوان اشعار - غزلیات

دیشب در حال و هوای عرفانی و رهایی از قید و بندها، گویی به معراجِ معنوی رفتیم؛ در این حال، خداوند که ذاتاً از تمام هستی بی‌نیاز است، به شکلی رازآلود و از سرِ لطف، به ما ابراز نیاز کرد.

در امید و آرزوی رسیدن به مقامِ وصالِ او، احساس می‌کردیم که همه پادشاهی‌ها و دارایی‌های جهان در اختیار ماست؛ صفای درون و پاکیِ لحظه‌های ما، برایمان همچون تخت و تاج سلطنتی ارزشمند و با شکوه بود.

پایه و اساسِ عشقِ ما بر حقیقتِ محض بود و نوشیدنیِ گوارایِ جانِ ما، تسلیمِ مطلق در برابر اراده‌ی الهی؛ حال و روزِ ما نشان‌دهنده‌ی تصدیقِ حقیقت بود و تمامیِ دارایی‌های دنیوی‌مان را در راه این عشق به یغما دادیم.

شکوه و جلالِ معنویِ ما چنان بود که پادشاهانِ بزرگِ تاریخ همچون قباد، بهمن و پرویز در برابر عظمتِ روح ما همچون خادمان بودند؛ حتی فرمانروایانِ اقلیم‌های دوردست مانند ایلک، خاقان و مهراج نیز در برابر ما بنده محسوب می‌شدند.

تقابلِ میان سیاهیِ زلف و سپیدیِ رخسارِ یار را همچون بازیِ شطرنج یافته‌ام؛ چرا که زلفِ او مانند چوبِ سیاه و سختِ آبنوس (ساج) است و چهره‌اش همچون استخوانِ سپید و درخشانِ فیل (عاج).

دستِ بخشنده او در انفاق و بخششِ ثروت، بسیار گشاده و سریع بود و ما که از منیّتِ خویش تهی گشته بودیم، همچون حاجیانی بودیم که به خانه خدا یعنی مقامِ فنا و بی‌خودی سفر کرده‌ایم.