دیوان اشعار - غزلیات

اگر در وجودت درد و سوزِ عشق را احساس می‌کنی، به عاشقانِ راستین اقتدا کن و پیرو آنان باش؛ اما اگر چنین دردی در دل نداری، هرگز به جمعِ رندان (عاشقانِ بی‌پروا و خارج از قید و بند) نزدیک مشو.

تا زمانی که عقل و جان و دل را در این راه فدا نکنی، نمی‌توانی به درگاه عشق راه یابی؛ برای محرم شدن در این حریمِ مقدس، باید همچون کسی باشی که در نظرِ زاهدان، کافر است و به بت و زنار (نماد دوری از تعلقاتِ مذهبیِ ظاهری) تمسک جسته است.

هرکس که مشتاقِ دیدارِ او شد، یک‌باره از هستی و آرامشِ خود دست شست و سرگردانِ صحرای عشق گشت؛ هرکس که در پیِ او برخاست، دیگر در هیچ جایِ دل و جانِ خود احساسِ آسایش نکرد.

عاشق باید پاک‌باز باشد و دردی که در دل دارد باید جان‌سوز باشد؛ چرا که آن معشوقِ زیبا، هیچ‌گاه کسی را که در راهِ او ترسو و سست‌عنصر باشد، به عنوان عاشقِ خود نمی‌پذیرد.

به خاکِ پایِ خدمتکاران و عاشقانِ درگاهِ معشوق بدل شو؛ و همانندِ عاشقانِ راستین، خاکِ آستانِ او را با تمامِ دردی که در سینه داری، با اشتیاق ببوس.

هرکسی که هوسِ وصالِ آن معشوقِ زیبا (صنم) در سرش افتاد، سرانجام در این مسیر، سر و جانِ خود را فدای این راه کرد.

ای سنایی، در این راه، جز رنگ و بویِ فنا و ناپایداری چیزی وجود ندارد؛ پس در این مسیر حرکت کن، چرا که سرانجامِ تو نیز همچون رنگ و بو، فنا شدن است.