دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که نشان و اثرِ عشق در دلم نمایان گشت، من از تمامیِ پیوندهایم با مردم و جهانِ خاکی دست کشیدم و خود را از بندِ خلایق رهاندم.

در مقامِ وصفِ حقیقتِ عاشقی، تمامیِ واژگان، لفظ‌ها و عبارات از بین می‌روند و توانِ توصیف ندارند؛ در آن جایگاه، سخن و بیان پنهان می‌شود و تنها حقیقتِ وجودیِ معشوق است که بی واسطۀ کلام، پدیدار می‌گردد.

قافله‌یِ عاشقان گذر کرد و راهِ حقیقت از دیدگانِ ما پنهان ماند؛ و هر کس که به ما نزدیک شد و با ما همراه گشت، از بندهایِ دنیوی برید و از مردمِ عادی جدا شد.

این درد و رنجِ عمیقِ من، مشکلی است که گردشِ آسمان و تقدیرِ روزگار توانِ گره‌گشایی از آن را ندارد و بارِ سنگینِ این عشق، چنان گران است که زمین نیز توانِ تحمل و کشیدنِ بارِ آن را ندارد.

ای جوان، از تمامیِ تعلقات و وابستگی‌هایِ دنیوی دست بشوی و آن‌ها را رها کن؛ راهیِ خرابات شو، جایی که در آن با نوا، سرود و مستیِ معنوی، به حقیقتِ هستی خواهی رسید.