دیوان اشعار - غزلیات

می‌توانم هزاران سال در آرزوی دیدار تو به سر ببرم و هر زمان که به سوی تو بیایم، باز هم احساس می‌کنم که زود آمده‌ام و هنوز مشتاق‌ترم.

من لزوماً تشنه‌ی وصالِ جسمانی نیستم، همین که امیدِ رسیدن به تو را دارم برایم کافی و شیرین است؛ چرا که در مسیر زندگی، هر رونده‌ای به مقصد نمی‌رسد و هر کشاورزی لزوماً حاصل کشتِ خود را درو نمی‌کند.

عشقِ تو در وجود من به حالتی ثابت و پایدار رسیده است؛ به‌طوری که بی‌مهری‌های تو باعث کاهش آن نمی‌شود و لطف و مهربانی‌ات نیز چیزی بر آن نمی‌افزاید.

من هنوز حقیقتِ وجودِ تو را به تمامی ندیده‌ام و امید دارم که آن را ببینم؛ تا به امروز تنها نشانه‌هایی از تو دیده‌ام، همچون دیدنِ نقشِ یک شیر بر روی کاغذ یا دیدنِ دود که نشان از وجودِ آتش دارد.

همیشه می‌خواهم که اسیر و شکارِ تو باشم، چرا که زیباییِ چهره‌ی تو همان‌قدر که خود را نشان داد و جلوه‌گری کرد، قلب و جان مرا نیز از چنگم ربود.