دیوان اشعار - غزلیات

اگر کسی حقیقتاً دوستدارِ یار است، نباید با هر سختی یا بی‌مهریِ کوچکی از او بیزار شود و یا با هر جراحت و آسیبی که از راه عشق به او می‌رسد، دلسرد و درمانده گردد.

اگر حاضر نیستی که جان و دل و باورهای خود را در راه عشق به خطر بیندازی و قربانی کنی، پس بهتر است وارد بازیِ خطرناک و پُرشور عشق نشوی.

اگر توانایی و دلیریِ آن را نداری که همچون عیاران (جوانمردان و دلاورانِ جسور) از پسِ امتحان‌های سخت عشق برآیی، شایسته نیست که دل به چنین معشوقِ چالاک و نکته‌سنجی ببندی.

هر زمان که نتوانی به راحتی از جان خود بگذری و آن را فدای معشوق کنی، پس نباید عاشقِ آن دلبرِ سخت‌گیر و بی‌رحمی شوی که خونِ عاشقان را می‌طلبد.

وقتی توانِ سوختن و تحملِ دردهای جانکاهِ عشق را نداری، پس با ادعای عاشقی و تظاهر به زیبایی و کمال، بیهوده خود را در آتش این راه نینداز.

اگر می‌خواهی همانند سنایی به آرامش حقیقی دست یابی، باید چنان در شراب عشق غرق شوی که هرگز به هوشیاری و عقلِ دنیوی بازنگردی.

اگر به دنبال آن هستی که از خودت خبر یابی و به حقیقتِ خویش نزدِ نگار دست پیدا کنی، نباید تنها به بیزاریِ سطحی از وجودِ خود اکتفا کنی، بلکه باید به کلی از منِ خویشتن دست بشویی.