دیوان اشعار - غزلیات

در موسمِ بیداریِ جان، تمامِ آن زهد و دین‌داری‌های ظاهری برایم ویران گشت؛ دیگر مرز میان ایمان و کفر برایم از میان رفت و همه چیز به رودی خروشان از مستی و عشق بدل شد.

دریافتم که زهدِ من چیزی جز ریا نبود و دین‌داری‌ام همچون شعبده‌بازی و فریب جلوه می‌کرد؛ آن پژوهش‌های خشک و ذهنی، تنها نمایشی بیش نبود و آن حقیقتِ زلالی که به دنبالش بودم، سرابی فریبنده از آب درآمد.

ایمان و کفر، پیش از این برایم دو چیزِ جداگانه چون می و آب بود، اما در ساحتِ وحدتِ وجود، جایگاهشان تغییر کرد؛ شراب به آب بدل شد و آب، شرابِ خالصِ مست‌کننده گردید که نشان از یکی شدنِ تضادهاست.

دیشب از جامِ وجودی نوشیدم که حتی ستارگانِ بلندپایه نیز در برابرش کرنش می‌کنند؛ در آن جام، زلالیِ حقیقت مانندِ ستاره سهیل درخشید و به شرابِ وصل بدل شد.