دیوان اشعار - غزلیات

من کسی هستم که حتی یک لحظه هم گرمای عشقت را در دلم به سردی نمی‌کشانم؛ حتی اگر از نظر جسمی از تو دور باشم، باز هم یاد تو با من است و از تو جدا نیستم.

اگر روزگار و سرنوشت، تو را با من همراه و مساعد نمی‌کند، من چگونه می‌توانم تقدیر و اراده‌ی تو را به اجبار با خواستِ خود هماهنگ سازم؟

هیچ‌چیز برای من باقی نمانده جز اینکه تصویر خیالی تو را قبله‌ی خود قرار دهم و با چشمانی گریان و چهره‌ای زرد (از بیماریِ عشق) به آن دل ببندم.

تمامِ حسرت‌ها و دردهای من به خاطر تو و ناشی از رفتارهای توست؛ هم گرمای محبتت مرا جان می‌بخشد و هم سردیِ بی‌اعتنایی‌ات مرا به افسردگی و زردی می‌کشاند.

من آن‌قدر قدرتمندم که اگر تمامِ مردمِ دنیا با من دشمنی کنند، با همه‌ی آنان می‌جنگم و در برابرشان ایستادگی می‌کنم.

اگر در برابر تو ناتوانم، این تناقض را چگونه توجیه کنم؟ من در مقابلِ دشمنان، مردِ میدانم و شکست‌ناپذیرم، اما در پیشگاهِ عشق، هیچ قدرتی ندارم و مردِ نبرد نیستم.

تو جان و روانِ منی، اما من از این جان و روان محرومم؛ دلی که گرفتار چنین فراقی است، دیگر بیش از این توان تحمل درد و رنج را ندارد.

اگر تمامِ سختی‌های دنیا بر سر من آوار شود، حتی به اندازه‌ی ذره‌ای غبار در چهره‌ام اثر نمی‌گذارد و پریشانم نمی‌کند (چون رنجِ دوری از تو، بزرگ‌تر از رنجِ دنیاست).

بسیار دریغ و افسوس که در فصلِ زیبای بهار که زمانِ شکوفاییِ لاله‌ها و گل‌هاست، من به جای لذت بردن، باید به یاد چهره‌ی تو دردمند باشم و حسرت بخورم.