دیوان اشعار - غزلیات

کسی که به تو دل می‌بندد، در واقع به حماقت خودش می‌خندد؛ چرا که هیچ‌کس جز کسی که همچون خودت بی‌مایه و بی‌معنی باشد، تو را به عنوان یار و دلدار انتخاب نمی‌کند.

اگر با عشوه و طنازی، تازه‌واردی را در دام عشق خود گرفتار کنی، او ناچار است تمامِ خواسته‌ها و تغییراتِ تو را بپذیرد و به سازِ تو برقصد و زیر بارِ منتِ تو برود.

هر کس که به تو دلبسته شود، از عمر، صبر و دینِ خود دست شسته و هر که با تو پیوند برقرار کند، در حقیقت رشته‌های اتصالش را با جایگاه اجتماعی، ثروت و حتی جانِ شیرین خود بریده است.

سنایی، اگر دل به تو داده است باید آن را پس بگیرد، چرا که تو پیمان‌شکن هستی. بسیار نابجاست که فردی دانا و زیرک، خود را به خاطرِ معشوقی که سنخیتی با او ندارد (ناجنس)، خوار و ذلیل کند.

زیرا اگر تو (معشوق) جانی داشته باشی، چنان دل از عاشق می‌ربایی که او را در وضعیتی تناقض‌آمیز قرار می‌دهی؛ وضعیتی که گویی یک چشمش از غمِ دوری می‌گرید و چشم دیگرش از حیرتِ این رفتارِ عجیب تو می‌خندد.