دیوان اشعار - غزلیات

در هر لحظه که در جایگاه خرابات‌نشینان هستم، همچون حضرت موسی (ع) که در کوه طور با خدا مناجات می‌کرد، با سوز و گداز با پروردگارم رازونیاز می‌کنم.

چه خوش و خرم است آن روزی که در حالت بی‌خودی و مستی از عشق الهی سپری شود؛ در چنین حالی، تمامی لحظات و ساعات زندگی برای من مبارک و ارزشمند است.

برای من بهتر است که از خود بی‌خبر و فارغ از خویش باشم تا اینکه بخواهم زهد و عبادت ظاهری‌ام را با ریاکاری و تظاهر به دیگران بفروشم و به رخ بکشم.

هنگامی که از زنجیرهای عقلِ حسابگر و دنیادوست رها شدم، دیگر تمایلی ندارم که در این دنیا به دنبال ساخت‌وساز و آبادانیِ تعلقات دنیوی باشم.

از من می‌پرسی که تا کی می‌خواهی این لباس‌های مندرس و ظاهرِ آشفته (اهل خرابات) را داشته باشی؟ کسی که به مقام خرابات رسیده، جز این حال‌وهوا و سادگی، چیز دیگری نمی‌شناسد.

گاه در حال سجده و نیاز در پیشگاه ساقی (مظهر تجلی حق) هستم و گاه در برابر نغمه‌های مغنی (عوامل بیدارکننده روح) به تحسین و ستایش می‌پردازم.

پدرم مرا وقفِ این طریقت و میخانه (خرابات) کرد و مادرم نیز از همان ابتدا سرنوشت مرا با عشق و بی‌خودی در خرابات گره زد.

گاه به ساقی می‌گویم که جامِ محبت را به من بده، و گاه از نوازنده می‌خواهم که غزل‌های شورانگیز و عاشقانه‌اش را برایم بخواند.

گاهی آن‌قدر از شرابِ عشق می‌نوشم که به مستی کامل می‌رسم و گاه فریاد و نعره‌های مستانه‌ام از شور و شوق تا آسمان‌ها بالا می‌رود.

وقتی توانستم فرعونِ درونم (یعنی نفسِ اماره و منیت) را شکست دهم و مجازات کنم، دیگر نیازی به توراتِ موسی (شریعتِ ظاهری) ندارم، زیرا به حقیقتِ توحید دست یافته‌ام.

ای صاحبِ منصب، وقتی خودت می‌دانی که این سخنانِ سنایی در برابر حقیقتِ مطلق، یاوه و بیهوده‌گوییِ مستانه است، پس از او انتظارِ سلام و تعارفاتِ رسمی و حکیمانه نداشته باش.