دیوان اشعار - غزلیات

دیشب وقتی معشوق با نگاهی که مرا مدهوش کرده بود از کنارم گذشت، چون فهمیدم که او به عمد از نزد من عبور کرده است، از شدتِ غم و حسرت، اشک‌های خونین از دیده باریدم.

من از شدتِ غم و بیقراری آنجا را ترک کردم، اما در دلم هراس داشتم که نکند در این مسیر، فرشته‌ای یا موجودی آسمانی عبور کند و او را ببیند.

خورشید و ماهِ آسمان می‌گفتند که او را با ناز و خرام دیدیم و از شدتِ کبر و وقارِ او بود که دیشب ابرها پیش از رسیدن به ستاره‌ی درخشانِ زهره، در برابر او عقب نشستند.

من از عشقِ او اشک‌هایی مانند مروارید در دامن می‌ریزم، چرا که به ناگاه آن معشوقِ مروارید‌گونه و زیبا از کنارم گذشت.

بر آن چهره‌ی سپید و سیمین که خداوند آفریده، خطِ مویِ تیره و سیاه روییده است؛ گویی مورچه‌ای به عمد بر رویِ مسیری روشن و سفید حرکت می‌کند.

آنچه از عشقِ آن معشوقِ نقره‌فام بر جانِ من گذشته، اگر صد برابرش بر وامق و عذرا (عاشقان مشهور ادب فارسی) وارد می‌شد، هرگز تاب نمی‌آوردند.

حلقه زلفِ او برای من حکمِ دستاویزِ محکم و ریسمانِ نجات (عروةالوثقی) را داشت؛ ای مسلمانان، فریاد که آن ریسمانِ نجاتِ من از دست رفت.

همیشه می‌گفتم که دین و دنیایم را در راهِ عشق فدا می‌کنم، اما اکنون کارم به جایی رسیده است که عشقِ او، تمامِ مرزهایِ دین و دنیا را در هم شکسته و از آن فراتر رفته‌ام.