دیوان اشعار - غزلیات

ای نگارینِ من، کارِ دلِ من از مرحله‌ی بازی و شوخی فراتر رفته است؛ عشق به حقیقتی درونی بدل شده و از مرزهای مجازی و ظاهری عبور کرده است.

اگر زمانی با بازیگوشی و شوخی از عشق تو لاف می‌زدم و ادعایی داشتم، اکنون کار به جایی رسیده است که این عشق از حدِ لاف‌زدن و بازی بیرون رفته و به واقعیتی جدی و سهمگین بدل شده است.

ای بتِ زیبا، قلب من کم‌کم با راه و رسمِ عشق تو گرم شد؛ اما چون عشق تو بر من پیشی گرفت و شتاب یافت، از اسب‌های تازی (سریع‌السیر) نیز تندتر حرکت کرد.

اکنون که تیر از شستِ کمان‌دار رها شده، دیگر چه فایده‌ای دارد که کسی بگوید ای جنگجو دست نگه دار؟ این تیر اکنون از دستِ کمان‌دار خارج شده و راه خود را می‌رود.

چشمانِ خون‌ریز تو در قساوت از قاتلانِ مشهور سیستان پیشی گرفته و زلفِ دل‌ربا و فریبنده‌ی تو از طرّاران و دزدانِ حیله‌گر شهر ری برتر است.

اگرچه آن معشوقِ سیمین‌تن، به دلیلِ زیبایی‌اش به زیبارویان کشمیر شباهت دارد، اما او از تمام بت‌های چین، ماچین و طراز زیباتر است و از همه‌ی آن‌ها پیشی گرفته است.

اگر زمانی تصور می‌کردی که سنایی، خشنود و بی‌نیاز است، [بدان که] اکنون تمامی آن نیازها، خوش‌دلی‌ها و بی‌نیازی‌های پیشین از میان رفته و در برابر این عشق رنگ باخته‌اند.