دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که در نهاد خود، دردی عمیق و تمام‌نشدنی برای رسیدن به حق نداشته باشد، در حقیقت مورد لطف و توجه خاص وادی عشق قرار نگرفته است.

عشق همانند پادشاهی است که از آغاز آفرینش بر تخت سلطنت نشسته است؛ انسان بدون بهره‌مندی از این عشق، هیچ قدرت معنوی و تسلطی بر نفس خویش ندارد.

عقل و علم در برابر وسعت حقیقت عشق سرگشته و درمانده‌اند؛ عقل و دانش بشری هیچ پرچمِ برتری و حاکمیتی در مقابل عظمت عشق ندارند.

عشق مقوله‌ای نیست که بتوان آن را در درس‌نامه‌های فقهی بزرگان فقه مانند ابوحنیفه تدریس کرد و یا شافعی بتواند با روایات فقهی، حقیقت آن را بیان کند؛ چرا که عشق با درس و بحث حاصل نمی‌شود.

عشق موجودی است زنده و جاودانه که از دایره محدودِ بودن و نابود شدن بیرون است؛ به همین دلیل، عاشقان حقیقی هرگز از سختی‌ها و مسیر عشق شکایتی ندارند.