دیوان اشعار - غزلیات

عشق ورزیدن لزوماً به خاطر زیباییِ ظاهری نیست و زیباییِ صورتِ معشوق نیز تنها عاملِ گرفتاری و آسیبِ دلِ عاشق نمی‌باشد؛ بلکه عشق، فراتر از زیبایی‌های صوری است.

عشق، پیوندی میان ذات و صفاتِ آلوده به شرک نیست؛ بلکه پرستیدنِ بت که نمادِ توجه به ظاهر است، نشانهٔ تیرگیِ باطن و نادانی است.

عشق به چنان یگانگی و وحدتی رسیده است که خود، هم نقش عاشق را دارد و هم نقش معشوق را ایفا می‌کند؛ عشق دارای دو چهره متفاوت نیست، بلکه یگانه‌ای بی‌نقص است.

حقیقت و سرمایهٔ اصلیِ عشق را در بی‌پناهی، فقرِ الی‌الله و بی‌نصیبی از خواسته‌های دنیوی جستجو کن و بدان که هر کس غیر از این دربارهٔ عشق سخن بگوید، فقط حرف‌های بی‌اساس و افسانه می‌بافد.

سخنم را ناتمام می‌گذارم و ادامه نمی‌دهم، چرا که آرامش و آسایشِ حقیقیِ عاشقان در کم‌سخنی و خموشی نهفته است.