دیوان اشعار - غزلیات

کارِ تو همواره آزار دادنِ من است و از همین رو، کار و حالِ دلِ من نیز پیوسته زار و نزار است؛ گویی این رنج و عذاب (هم) وجود دارد و (هم) در وهم و خیال است.

رقیبِ تو بازارِ عشقِ مرا کساد کرد، اما ای محبوب، تو همواره با دشمنِ من همراهی؛ گویی این هم‌دستیِ تو با رقیب (هم) حقیقت دارد و (هم) خیالی بیش نیست.

همان‌طور که لب‌های لعل‌فام و شیرین تو سرشار از شیرینی (به اندازه خروارها شکر) است، عشقِ تو نیز در دلم به همان اندازه انبوه و بسیار است؛ گویی این میزانِ عشق (هم) هست و (هم) نیست.

زلف‌های پرپیچ‌وخم و فریبنده‌ی تو، دل را از سینه‌ی مردم می‌رباید؛ پس یقین حاصل شد که این زلف واقعاً راهزن و دزدِ دل است، گویی این راهزنی (هم) هست و (هم) نیست.

ای ماهرو، از وقتی که تو پرچمِ دوستی و مصاحبت با مرا واژگون کردی (قطع رابطه کردی)، پرچمِ صبر و شکیباییِ من نیز سرنگون شد، گویی این شکست و سرنگونی (هم) هست و (هم) نیست.

این چاکرِ ناتوان و مسکین، برای رسیدن به بوسه‌ای از لب‌های لعل‌فام و نوشین تو، حاضر است جانش را بپردازد، گویی این دادوستدِ جان و بوسه (هم) ممکن است و (هم) ناممکن.

چشمانِ مست و خون‌خوار تو، پیوسته خون می‌ریزد؛ چشمانِ تو بسیار شوخ و بی‌پروا و خون‌ریز است، گویی این خون‌ریزی (هم) هست و (هم) نیست.