دیوان اشعار - غزلیات

اگر تصور می‌کنی که از موهبت و لطف الهی بی‌بهره‌ای، سخت در اشتباهی، زیرا که آن لطف با تو همراه است؛ و اگر گمان می‌کنی که در میان تمامی زیبایی‌های جهان، جایگاه برتری نداری، باید بدانی که تو پادشاه همه خوبان هستی.

و اگر چنین می‌پنداری که جانِ پاکان و دلسوختگان، به واسطه عشق، با غبارِ راه تو پیوند و آشنایی ندارد، در اشتباهی، چرا که این پیوند عمیقاً برقرار است.

و اگر گمان می‌کنی که چهره و طنین صدای تو در هنگام سماع و پایکوبی، ایمانِ پارسایان و زاهدان را به تباهی نمی‌کشد و آن‌ها را شیفته نمی‌کند، سخت در خطایی، زیرا این تأثیر حتمی است.

و اگر در اندیشه آن هستی که سخن گفتنِ شیرینِ تو، راهنمای گم‌گشتگان وادی عشق نیست، باید بدانی که کلام تو، همچون گوهری درخشان، مایه هدایتِ سرگشتگان است.

و اگر تصور می‌کنی که وقتی نقاب از چهره برمی‌داری و زلف را کنار می‌زنی، نوری به چراغ‌های آسمانی نمی‌بخشی، در اشتباهی؛ چرا که روشناییِ رخسار تو، حتی ستارگان و ماه را نیز روشن می‌سازد.

و اگر گمان داری که در روز قیامت، خداوند تو را بابت ریختن خونِ عاشقی چون من، بازخواست نمی‌کند و مکافاتی در کار نیست، باید بدانی که چنین نیست و قطعاً تقاصِ این عشق را پس خواهی داد.

و اگر با خود می‌اندیشی که با وجود این‌همه حسن و زیبایی، خوی بی‌وفایی و عهدشکنی در نهاد تو نیست، سخت در اشتباهی، زیرا که این ویژگی ناپسند نیز در تو وجود دارد.

و اگر می‌پنداری که بر خاکِ درگاهِ تو، قطرات خونِ چشمانِ سنایی نریخته است و نشانی از رنجِ من نیست، سخت در خطایی، زیرا هزاران قطره خون از چشمانم بر آن خاک نقش بسته است.