دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که چهره‌ات روشنی‌بخش است، اگر صورت تو مانند ماه درخشان نیست، پس چرا زلفان سیاه‌رنگت مانند دو نیمه هلال ماه، بر گرداگرد صورتت دو شاخه شده است؟

اگرچه چهره‌ی ماه گونه‌ی تو سرچشمه‌ی نور و زیبایی است، اما گیسوان سیاه‌رنگت برای من سرچشمه‌ی گناه و سرگشتگی است.

تو در میان زیبارویان همچون پادشاهی و عاشقانِ سینه‌سوخته، سپاهیان تو هستند؛ تو همچون ماهی بر زمین هستی که آسمان در برابر عظمت تو، تنها یک کلاه بر سرت محسوب می‌شود.

رسم و عادت ماه در آسمان این است که راهنمای شب‌گردان باشد، اما از آنجا که ماهِ روی تو بسیار درخشان است، مردم در برابر تماشای آن سرگشته شده و راه خود را گم کرده‌اند.

موی سپیدم (که نشانه پیری و غم است) به واسطه اشک‌های خونینم به رنگ سرخ درآمده و چهره‌ی امیدم به دلیل رنج‌های عشق، سیاه و ناامید گشته است.

ای زیبارویِ ماه ‌چهره، حال و روز تو چگونه است؟ چرا که حال و روز من، بنده و عاشقِ تو، در دوری از چهره‌ات کاملاً تباه و ویران گشته است.