دیوان اشعار - غزلیات

آرایه‌هایِ صورتِ تو، همچون گوشواره‌ها، لب‌های لعل‌گون و زلفِ پریشانت، پیمانِ زهد و توبه‌ام را شکست. دیروز که پرهیزگار و روزه‌دار بودم، امروز چنان شیفته‌ات شده‌ام که بت‌پرستِ جمالِ تو گشته‌ام.

از شدتِ تأثیرِ نغمه و ترانهٔ عشقِ تو، نورِ هدایت و نبوت در وجودم بی‌اثر شد؛ چنان‌که گرمایِ جامِ شرابِ عشقِ تو، تمامِ چراغ‌هایِ محفلِ زهد و پرهیزگاریِ مرا خاموش کرد.

رازهایِ نهفته در لب‌هایِ سرخ و زیبایِ تو، گره‌هایِ ذهنیِ جوانمردان و اهلِ دل را باز کرد و فهمِ عمیقی به آنان بخشید، اما در مقابل، حلقه‌هایِ زلفِ تو، پایِ خردِ اندیشمندان را به زنجیر کشید و آنان را سرگشته کرد.

ای محبوبِ من، ابرویِ پیوسته و کمان‌گونه‌ات همچون کمانی برای تیراندازی آماده شد و تیرهایِ مژگانت، قلب و جانِ مرا مجروح کرد.

وقتی کسی از چنان مژگان، ابرو، چهره و لب‌هایِ جذابی برخوردار است، برایِ عاشقِ دل‌خسته چاره‌ای نمی‌ماند جز اینکه صبور باشد، عاشق بماند و از میِ عشقِ تو مست و بی‌خود گردد.

در پیشگاهِ عشقِ تو، بازارِ زهد و پارسایی کساد و بی‌رونق است و حتی مقام و جایگاهِ پادشاهی نیز در برابرِ ارزشِ وصلِ تو، ناچیز و بی‌مقدار است.

من هرگز برای کسی جز تو، سرم را به نشانهٔ خاکساری پایین نمی‌آورم و برایِ نوشیدنِ شرابِ زندگی، جز به یادِ تو دست به جام نمی‌برم.

کسی که از وصلِ تو بی‌بهره باشد، شادی و آرامش در زندگی‌اش نیست؛ اما هرکس که به وصالِ تو برسد، گویی تمامِ آنچه را که از جهان و هستی می‌خواسته، به دست آورده است.