دیوان اشعار - غزلیات

هر لحظه، معشوقم در ابراز عشق خود شیوه‌ای تازه از مهربانی به کار می‌بندد، اگرچه در همان حال، با هر نفسی که فرو می‌برم، درد و رنجی تازه نیز بر من روا می‌دارد.

من در هر ساعت، بیش از پیش شیفته و گرفتار او هستم؛ چرا که زیباییِ او، در هر لحظه جلوه و جذابیتی تازه و متفاوت برای من آشکار می‌کند.

اگر سرنوشت و تقدیر بر همه مردم مسلط است و آن‌ها را به کام خود می‌کشد، برای من، تقدیرِ عشقِ او حکایتی جداگانه و مسیری متفاوت است.

نسیمی که از میان زلف‌هایش می‌وزد، بوی خوش عطری گران‌بها را با خود می‌آورد و خاک زیر پایش، چنان ارزشمند است که برای چشمانِ خسته و بیمارِ من، همچون سرمه‌ای شفابخش عمل می‌کند.

آن دلفریبِ بی‌مانند، به سبب لطافت و شکوهش چونان خورشیدی تابان است و منِ عاشق، در برابر او چنان ضعیف و ناچیزم که همچون غباری معلق در نورِ خورشید به نظر می‌رسم.

امیدوارم هرگز دلم از غمِ دوری او خالی نشود؛ چرا که برای من، هیچ لذتی بالاتر از امید به دیدار و وصلِ او وجود ندارد و این غم، تنها راه رسیدن به آن لذت است.