دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، تو در دلبری چنان استادی که هم خودت و هم یاران و همراهانت برای فریب و جذب دل‌ها دست به کارند؛ تو بر دل و جان من چنان حاکمی که مالکیتِ هر دوی آن‌ها در دستانِ توست.

حیاتِ دوباره از لب‌های تو جاری می‌شود و شفا یافتنِ روح از چهره‌ی زیبایت که همچون حوریان بهشتی است، میسر می‌گردد؛ گویی اعجازِ دمِ عیسی و قدرتِ یدِ بیضای موسی، هر دو از آنِ توست.

در سیاهیِ گیسوانت، نشانه‌ای از تاریکیِ اهریمن نهفته است و در مقابل، بر چهره‌ی درخشانت، دلیل و برهانی روشن از نورِ پروردگارِ یکتا هویداست.

ای چراغِ روشن‌کننده‌ی قلبم، آیا نمی‌دانی که در هر حالِ وصل و یا در هجران، دوزخِ بی‌صاحب و بهشتِ بدونِ رضوان، همه تحتِ اختیار و سلطه‌ی توست؟

این همه کشمکش و جنجال میانِ اهلِ دین و اهلِ کفر برای چیست؟ اگر مسلمانی به چهره‌ی تو بنگرد، هم نشانه‌های ایمان را در آن می‌بیند و هم جذبه‌ای که کفر (مستحیل شدن در زیبایی) را به همراه دارد.

سروِ باغ و ماهِ آسمان از تماشایِ زیبایی و بلندایِ قدِ تو حیران و سرگشته‌اند؛ تو خود سروی کامل در باغِ زیبایی و ماهی هستی که نیازی به سپهر (کیوان) ندارد، چون فراتر از آن است.

آنچه بت‌سازان و جادوگران در وصفِ زیبایی ساخته‌اند، در برابرِ جمالِ تو بی‌ارزش و باطل است؛ زیباییِ لب‌های سرخ و چشمانِ گیرای تو، کارِ واقعیِ هنر و جادوست.

اگر من به فکرِ حوریانِ بهشتی نیستم، حق دارم و کارم درست است؛ زیرا تو تمامِ آن زیبایی‌هایی را که حوریانِ بهشت دارند، صد برابر بیش‌تر در خود داری.

از همه‌ی خوبانِ روزگار پیشی گرفته‌ای و پیروز شده‌ای، پس شاد باش؛ برای اثباتِ برتریِ تو نیازی به قضاوت و داوری نیست، چرا که تمامِ اختیارات در دستانِ توست.

سنایی در هر حال و هر کجا که باشد، بنده و مطیعِ فرمانِ توست؛ چه مرا از خود برانی و چه به نزدیکِ خود بخوانی، تصمیم نهایی با توست.

هیچ‌کس صیدی به زیبایی و دلبریِ من ندیده که در دامِ تو افتاده باشد؛ حالا که نوبتِ میدان‌داریِ توست، گویی گویِ آسمان نیز زیرِ دستانِ توست.