دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که بتکده‌ای را بی‌بت دیدم، دلم به آتشکده‌ای سوزان بدل شد. دوری از تو که نامهربانی کرده‌ای، جانم را در آتشِ حسرت و رنج فرو برده است.

هر کسی که به دیدارم می‌آید، از من می‌پرسد که چه بلایی بر سرت آمده است؟ و آنگاه که حالِ پریشانِ مرا می‌بینند، به خاطرِ فراقِ من اشک می‌ریزند و مرا انسانی بیچاره و از پا افتاده خطاب می‌کنند.

ای فراق! تو از من چه می‌خواهی؟ حالا که مرا رها نمی‌کنی تا به آرامش برسم، دست‌کم برو و جای دیگری برای خود خانه بساز؛ مگر جهان آن‌قدر تنگ شده است که فقط باید در وجودِ من لانه کنی؟

امید داشتم که شاید دلِ سنگِ تو، به حالِ دلم ترحم کند و نرم شود؛ اما این خیالی واهی بود، چرا که سنگ طبیعتی عاری از مهر دارد و انتظارِ رحم از سنگ، حرفی بیهوده و نامعقول است.