دیوان اشعار - غزلیات

صورت زیبای تو همچون ماهِ راهنما برای کسانی است که در شبِ نادانی و گمراهی سرگردان مانده‌اند و قامتِ موزون و بلند تو برای عاشقان، همچون درخت سرو نماد آزادگی و مایه حیاتِ دل است.

همت و توانایی فرشتگان مقرب درگاه الهی در برابر قدرت و توانایی دست تو، همچون شعبده‌ای کوچک و ناچیز است و غبارِ جای پای تو، سرمه چشمِ عارفان و روحانیان برای کسب بصیرت است.

خردِ عاقلان و زیرکانِ عالم در بندِ تقدیر و قضای الهیِ تو گرفتار است و جانِ عاشقانِ دل‌داده، اسیرِ عشق و سودای سرگرمی‌بخشِ توست.

وصال تو همچون سیمرغ افسانه‌ای در کوی عدم (نیستی) پنهان و دست‌نیافتنی است و جایگاه واقعیِ تو در دلِ کسانی است که از خود و تعلقات دنیوی رها شده‌اند.

حضرت عیسی که در آسمان چهارم منزل دارد، منتظرِ حکم و اراده توست تا زمانِ تجلی و ظهورِ دوباره‌اش فرا برسد.

موسی (ع) آنگاه که در وادیِ عشق مستِ حق گشت، فریاد و عربده‌جویی آغاز کرد؛ اکنون صبر به پایان رسیده و زمانِ آن است که با تجلیِ جمالت، سکوت را بشکنی.