دیوان اشعار - غزلیات

این چه زیبایی و ناز است که تو در این روزگار داری؟ و این چه کمال و بزرگی است که شرافت و ارزشِ آن، تنها به نام تو وابسته است؟

جانِ جان‌ها (عصاره هستی) همچون آب گوارای کوثر و تسنیم، متعلق به توست؛ تمام خوشی‌ها و نعمت‌های عالم (نُقل) در برابر شیرینی وجود تو، همچون پسته و بادامی ناچیز است.

گرد و غبارِ آستانه درگاه تو، سرمه چشم آسمان است (آن‌قدر ارزشمند است که آسمان از آن نور می‌گیرد) و هر پیامی که سروش (فرشته وحی) می‌آورد، در واقع گوش‌مالی و نشانه‌ای از فرمان و عظمت توست.

جایگاهِ آرامشِ جان و دلِ من، گاهی چهره و گیسوی توست؛ و محل بوسه‌گاهِ من گاهی چشمان و لبان توست و گاهی در و دیوار خانه تو.

تقویت عقلِ خردمندان به لطف و سرنوشتی است که تو رقم می‌زنی و تربیت و رشدِ عاشق دل‌سوخته، به ناز و جلوه‌گری‌های قامت تو بستگی دارد.

آن‌قدر با شوخ‌طبعی و بی‌اعتنایی رفتار کن تا انسان‌های خام و نپخته به کمال برسند؛ چرا که هرکس در این عالم ادعای سوختن و عشق دارد، در برابر تو هنوز خام و بی‌تجربه است.

مردمِ نادان، سرگرمی و هوس را عشق نامیدند، اما عشق حقیقی آن نیست؛ عشق واقعی همان حسی است که در لحظه حضور و دیدار تو در جان عاشق پدیدار می‌شود.

گامی از خانه بیرون بگذار، چرا که مردمک چشمان ما همانند مشتاقانی که برای بوسیدنِ جای پای تو لحظه‌شماری می‌کنند، منتظر قدم‌های تو هستند.

طبع و قریحه شعری سنایی، مانند اسبی سرکش و چموش در سر دارد؛ اما چون تو مربی و رام‌کننده آن هستی، این اسبِ سرکش در برابر تو مطیع و آرام است.