دیوان اشعار - غزلیات

ما داستانی از زیبایی و جلوه‌گری معشوق در ذهن و زبان داریم؛ اما این عشق، شکار و هدفی است بسیار بزرگ و باارزش که از توانِ ابزارِ کوچک و محدودِ ما برای صید کردن، خارج است.

میدانی که برای جولان دادن در عشقِ او لازم است، با توانِ مرکبِ وجودی ما سازگار نیست و زرهِ وفاداری که او می‌پوشد، برای قامتِ کوتاه و ناتوانِ ما بسیار بزرگ است.

مدت‌های مدیدی است که در یادِ او مستِ شرابِ عشق هستم، اما او حتی به زبان نیاورده است که این شخصِ مست، از دایره‌ی عاشقان و مستانِ من است.

با اینکه شأن و جایگاهِ حقیقیِ من در بالاترین نقطه‌ی آسمان‌ها و میانِ ستارگان است، اما در راهِ عشق، چنان فروتنم که در خاکِ کویِ نگهبانانِ او راه می‌سپارم.

چون در بازیِ عشق، سرنوشتِ ما شکست خوردن و مغلوب شدن است، همه در این راه رقیبِ ما هستند؛ اما حقیقت این است که در همان نقطه‌ای که از «من» بودن تهی می‌شویم، به هستیِ واقعی دست می‌یابیم.