دیوان اشعار - غزلیات

ای زیبا چهره‌ای که پاکی و صفای درونی داری، تو از آب حیات نیز ارزشمندتر و خوش‌گواتری؛ در این روزگار آخرالزمان که بسیاری حقیقت را انکار می‌کنند، وجود تو برای آنان معجزه‌ای است که جای هیچ شک و تردیدی باقی نمی‌گذارد.

تو هم بینایی و بصیرت داری و هم گام‌های استوار، هم سرچشمه نوری و هم در کارهای شگفت‌آور مهارت داری؛ در این بازیِ عشق و شوریدگی، ای بزرگوار، تو برای من هم حکم کعبه (محل عبادت) را داری و هم حکم بت (محبوب) را.

زیبایی تو را بیش از حد می‌بینم و در برابر آن، مردم را ناتوان و خوار می‌یابم؛ چگونه نگاری چون تو که از بهشت بیرون آمده، بدون اجازه و سند (بی‌برات) وارد دنیای ما شده است؟

من در میان آتشِ عشق تو و گلزارِ جمالت، از آزار و رنجی که به من می‌دهی شکایت دارم، اما با این وجود، تنها یک نگاه به صورت تو برای من از تمام هستی ارزشمندتر است.

هر زمان که دهان می‌گشایی و سخن می‌گویی، جهان از عطر خوشی چون نسترن پر می‌شود و همه چیز در این عالم، از ریگ بیابان و قطره باران گرفته تا سنگ و گیاه، همانند من در حال ستایش و ثناگویی تو هستند.

کوی تو همچون کعبه شریف و بلندمرتبه است و خاک پای تو بر صورت من می‌نشیند؛ جان من از شیرینی لب‌های خوش‌بوی تو است که زنده و پایدار مانده است.

اثبات کن که آن لب‌های شیرین تو چگونه شب‌های تاریک مرا به روز روشن بدل می‌کند؛ آن خال‌هایی که بر چانه داری، چنان درخشان هستند که گویی ستارگان آسمان بر صورت تو نقش بسته‌اند.

لب‌های تو ما را به سوی خود فرامی‌خواند و سخن تو حجت و دلیل قاطع ماست؛ آن‌گاه که جان ما را همچون صوفیانِ عارف به یغما می‌بری، لطف و دعایی نثار ما کن.

اگر با لب‌های خود عاشق ناتوانت را کشتی، باز هم معجزه‌ای از همان لب نشان بده؛ چون هیچ قدرتی برابر با قدرت الهی نیست، حرف منفی (لا) را بر بتِ (لات) وجود و غرور خود بکوب تا راهی به سوی حقیقت باز شود.

اندوه فراق تو بر ما چنان سنگین شده که بغداد برایمان به شهر کوچک حله بدل شده است؛ یکی از چشمانم همچون رود دجله و دیگری مانند فرات، در حال جاری کردن اشک است.

جانِ سنایی متعلق به توست، پس چرا باید از تو دوری کند؟ برای او راه گریزی از تو نیست، چه در زمان حیات و چه پس از مرگ، او همواره اسیر توست.

ای کسی که گاه چون فرشته‌ای وسوسه‌گر (سامری) هستی و گاه چون آسمان، جادوگر و افسون‌کننده؛ تا کی «باقیات الصالحات» (کارهای نیک ماندگار) را برای تو بخوانم و تو همچنان به افسون‌گری ادامه دهی؟