دیوان اشعار - غزلیات

امان از آن دو چشمی که چون جادوگری فریبنده، عقل و هوش از سر می‌برند. فریاد از دست آن چشمان که چون جنگجویانی کافرکیش، با نهیب و صلابت به جانِ عاشق یورش می‌برند.

این دو چشم، بسانِ ترکش‌هایی پُر از تیرِ بلا هستند که جان را می‌ستانند؛ و در برابر آن‌ها، دو گونه‌ی معشوق مانند گل‌های سپیدِ کافور یا دو سیبِ خوش‌رنگ و لعاب جلوه‌گری می‌کنند.

آن‌چنان شکوه و جمالی دارد که سیاره‌ی زهره (نماد زیبایی) گویی بارکشِ اوست و شاهانی چون کیقباد و قیصر، مانند لشکری پانصد نفره در رکابش حرکت می‌کنند.

زیباییِ او چنان است که یوسف پیامبر در برابرش جلوه‌ای ندارد و چنان افسونگر است که سامریِ ساحر، در برابر فریبندگیِ او گویی چاکر و فرمان‌بردارِ اوست.

از همان لحظه که چشمِ عاشق به جمالِ او روشن شد، بلاهای عشق، رنج‌های جانکاه و سرگشتگی‌های این وادی به سراغش آمد؛ چرا که آن زیبایی، فراتر از ظاهر بود.

عاشق خانه‌ی غم را برای خود برگزید و در راهِ پرپیچ‌وخمِ عشق گم شد؛ عشقی که هر روز، رنج و دردی تازه و نوپدید از آستینِ خود بیرون می‌آورد.

سنایی در نهایتِ این آگاهی، بر نادانیِ گذشته‌ی خود خط بطلان کشید و اعتراف کرد که هرچه تا به حال سروده از سرِ ناآگاهی بوده است؛ از این‌رو، در هوای غمِ عشق، دفترها و کتاب‌ها نگاشت.