دیوان اشعار - غزلیات

ما دوباره از قید و بند غم‌های دنیوی رهایی یافتیم و با گام‌هایی استوار، پا به بیابان بی‌پایان عشق نهادیم.

ریشه‌های خواهش‌های نفسانی و آرزوهای دنیوی را از دلمان بیرون کشیدیم و به جای آن، آغوش خود را برای پذیرش رنج‌ها و سختی‌های مسیر حقیقت گشودیم.

در آغاز راه، با زحمت و مشقت فراوان به تدوین کتاب‌ها و گردآوری دانش پرداختیم، اما در نهایت، در برابر عظمتِ عشق و حیرتِ ناشی از آن، قلم‌های خود را شکستیم و ناتوانی عقل را پذیرفتیم.

همانند من (سنایی)، از سرِ غرور و ادعایِ اولیه، ندایِ عشق را پاسخ دادیم، اما در پایان به دلیل ناتوانی در درکِ حقیقتِ آن، عقل و استدلالِ خود را کنار گذاشتیم.

هنگامی که لباس احرام (نماد بندگی و زهد) بر تن کردیم، تمامِ اسباب و علایقِ دنیوی برای ما حکم بت را پیدا کردند؛ بنابراین، روا نیست که در چنین مقامِ مقدسی، دوباره به پرستشِ آن بت‌ها بازگردیم.