دیوان اشعار - غزلیات

من کیستم که شایستگی آن را داشته باشم که فکر و خیال تو هم‌نشینِ لحظه‌های من باشد، یا اصلاً لیاقتِ آن را داشته باشم که آرزوی رسیدن به معشوقی والا مقام همچون تو در سر بپرورانم؟

اگر جانِ من شایستگیِ آن را داشته باشد که بارِ غم و رنجِ عشقِ تو را به دوش بکشد، همین رنج بردن، برای من افتخاری بزرگ و نعمتی کافی از سوی دولتِ عشقِ توست.

اگر عشقِ تو مانندِ سایه همزادِ من نشده است، پس چرا هرگاه که می‌خواهم از تو روی برگردانم و دوری کنم، باز هم این عشق همچون سایه به دنبالِ من می‌آید؟

هر نفسی که در یاد و خاطره‌ی تو می‌کشم، چنان ارزشمند است که تمامیِ هستی و جهان در برابرِ آن، کوچک و ناچیز به شمار می‌آید.

هر لحظه با امیدِ رسیدن به وصالِ تو، دلم را شاد می‌کنم، اما بلافاصله به خود می‌گویم: خیر، من کجا و چنین آرزوی بزرگی کجا؟ این خیال، شایسته‌یِ کسی همچون من نیست.

وقتی چشمانِ کم‌بضاعتِ من حتی نمی‌تواند خیالِ خاکِ پایِ تو را که پست‌ترین مرتبه است ببیند، چگونه ممکن است که من به وصالِ حقیقیِ تو دست یابم؟