دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، تو خود آگاهی که ما تشنه و بی‌قرارِ حقیقتیم؛ پس آن جام معرفت را به ما بنوشان و به این عمر پر از اضطراب و ناآرامی ما، لحظه‌ای آرامش ببخش.

چون تو راهبر و پیرِ این جمع هستی، با درایت به پیروان بنگر؛ آن‌که ناپخته است را با کمالِ تو پخته کن و آن‌که پخته است را با بی‌تعلقیِ تو به حالتِ رهایی بازگردان.

جسمِ انسان به جایگاهی برای حرص و طمع تبدیل شده است و همین نگرانی از کم و زیاد شدنِ داشته‌ها، روزگارِ ما را تیره و تار کرده است.

نه با ترکِ ما بهشت خالی می‌شود و نه دوزخ پر می‌گردد؛ پس ای ساقی، بدونِ واهمه از قضاوت‌ها، آن شرابِ سرخ‌فام (عشقِ ناب) را به ما بنوشان.

این همه بحث و جدل درباره گفتار و رفتارِ عارفانی چون بایزید و شبلی و کرخی چه فایده‌ای دارد؟ تو باید کارِ خویش را انجام دهی و از بندِ نام و عنوان و شهرتِ دیگران رها شوی.

تا زمانی که ما از قیدِ خاکِ تن و تعلقاتِ دنیوی فراتر رفته و روحی آزاد داریم، هیچ ننگ یا شهرتی برای ما – چه خواص و چه عوام – معنا ندارد.