دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، قلب من سرشار از اندوه و نگرانی است؛ پس جام شراب (معرفت) را لبریز کن و آن شراب را به دست من بده تا گردش افلاک و گردش ایام را به دست گیرم و مهار کنم.

تا بتوانیم برای لحظه‌ای، فارغ از بند زمان، جام شراب را در دست بگیریم و با این کار، چرخه بی‌پایانِ غم‌انگیزِ روزگار را در هم بشکنیم.

جان و دلت را در جام بریز تا ما نیز جانمان را در آن جای دهیم. ای پسر، تو که این‌گونه صدها جامِ پر از خونِ دل را پیش روی نهاده‌ای.

با حلقه‌های زلف خود دامی بر لبه بام بگستران؛ و آن‌گاه که جان را در جام ریختی، این جامِ پر از جان را به سرعت سر بکش.

آرزو دارم جام را چنان پرکنی که عظمت کیکاووس را داشته باشد و از نور ستاره سهیل برخوردار باشد، تا بتوانیم قدرت و شکوهِ بزرگانی چون زال و سام را نیز به زیر فرمان خود درآوریم.

این چرخ گردونِ بی‌قرار، هرگز در جهان آرام نمی‌گیرد؛ پس بیا و با روی آوردن به مستیِ الهی و نوشیدن از این جام، حرکتِ بی‌پایان و پریشانِ این آسمان را متوقف و مهار کن.