دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، تا به کی می‌خواهی این دلِ بی‌قرار و مشتاق مرا آزار دهی؟ آیا اصلاً آرامش و آسودگی برای عاشقان مقدر نشده است؟

هر کس که تقدیرش با عشق زیبارویان گره خورد، از آن پس همواره باید رنج و دشواری‌های این راه پرمخاطره را به جان بخرد.

دلیل این بی‌قراری آن است که وقتی عشق، همچون پادشاهی مقتدر در دلِ انسان جای گرفت، عاداتِ معمولی و هنجارهای اخلاقیِ گذشته را از وجود انسان پاک می‌کند.

هر کس که از خود و صفاتِ خویش رها شد، به وصالِ آن معشوق دست یافت؛ زیرا آن زیبا، در کمالِ حسن بی‌همتاست و تنها عاشقانی را می‌پسندد که آن‌ها نیز در عشق، یگانه و بی‌همتا باشند.

اگر ذره‌ای از زیباییِ معشوق من در سرزمین مصر آشکار می‌شد، قطعاً دلِ یوسفِ پیامبر (فرزند یعقوب و اسحاق) را با آن همه حُسنِ مشهورش می‌ربود.

اگر آن نگارِ زیبا، تنها از رویِ عمد مژگانِ خود را به هم بزند (نگاهی کند)، دلیرترین جنگجویان قبایل دیلم و قفچاق را از پا درآورده و بی‌جان می‌کند.

هر کسی که چهره‌ی زیبای او را دید، از جان و دل دست از تعلقات شست و درویش شد؛ چرا که هیچ‌کس با دیدنِ چنین زیباییِ مشهوری، دیگر به فکر مال و زر و طمع دنیوی نخواهد بود.