دیوان اشعار - غزلیات

ساقی، شرابی به من بده که تنها می قادر است این پرهیزگاریِ ساختگی را درهم بشکند؛ چرا که می‌خواهم برای مدتی هم که شده، این زهد و تقوای ظاهری و فریبنده را از خود دور کنم.

پادشاهی و قدرتِ تمام فرزندان آدم، هیچ ارزش و اعتباری ندارد؛ چنان‌که باید شکوه و جلالِ پادشاهیِ خسرو پرویز را نیز به مانند غباری بی‌مقدار بر سر راه نگریست.

بحث و مجادله میانِ دینِ زردشتی و طریقتِ قلندری چه سودی دارد؟ این‌ها تنها پوسته‌ای بیش نیستند؛ باید به فکرِ توشه‌اندوزی برای سفرِ دشوار و جان‌کاهِ ابدیت و حقیقت بود.

تمامیِ دلبستگی‌ها و اسبابِ دنیوی را به آتش بکش و با خاطری آسوده و خرم زندگی کن؛ چرا که انباشتنِ مال و ثروت برای روزِ رستاخیز، راه به جایی نمی‌برد و باید با دستی تهی و روحی رها به آن دیار رفت.

زاهدان و اصلاح‌گرانِ دین، تنها به دنبالِ آسایش و لذت‌های بهشتی هستند، اما این گروهِ بی‌پروا و آزاده (رندان)، تنها در پیِ جانِ عشق‌انگیز و لذتِ معنوی هستند.

ساقیا، این زلفِ سیاه و پیچ‌درپیچ را هرچه زودتر از چهره‌ی ماه گونه‌ی معشوق کنار بزن و آن لبانِ یاقوتیِ شیرین‌سخن را بر گونه‌ی زرد و رنجورِ من بگذار.