دیوان اشعار - غزلیات

آن معشوقِ بلندپایه و آزاده (سوسن آزاد) را دوباره به عاشقِ بیچاره عرضه کن و آن قامتِ موزون و سبز (شمشاد) را مانند زرهی بر روی خورشید بپوشان تا زیبایی‌ات عالم‌گیر شود.

بار دیگر آن معشوقِ زیبایِ کافرکیش و شوخ را همچون استادی گستاخ، بر بالای مسندِ تعلیم بنشان و عاشق را چون شاگردی مؤمن و تسلیم در پسِ تخته‌سیاه جای ده.

ناز و کرشمه‌ات را برای برگزیدگانِ عشق، همچون یاقوتِ گران‌بها گردان و در میانِ دریای حیرت، آن مرواریدِ فریاد و ناله‌های عاشقانه را پدیدار کن.

آنان که تنها خود را می‌بینند (خودبینان)، از زیبایی تو دکانی برای فخر فروختن ساخته‌اند. پس با یک غمزه و نگاهِ خود، درهایِ کویِ عشق را بر روی آنان ببند.

هرگونه ستم و بی‌عدالتی که می‌خواهی بر ما روا بدار؛ چرا که ما در سرزمینِ عدالت، ستمِ زلفِ تو را با جان و دل پذیرفته‌ایم و آن را عینِ عدل می‌دانیم.

فرض کن که بخواهیم از راهِ وفا و بندگیِ تو دست بشوییم و کنار بکشیم؛ ای جانِ من بگو که با این عشقِ مادرزاد و ذاتی که در خون ماست، چه کنیم؟

این توانگران و مدعیانِ ثروتمند، چیزی به ارزشِ تو نمی‌افزایند؛ چرا که آنان پایه‌هایِ زندگیِ خود را از سرِ هوس تا اوجِ آسمان‌ها بالا برده‌اند (و همه پوشالی است).

قدر و ارزشِ تو را فقط درویش (عارفِ بی‌نیاز) می‌داند؛ زیرا او حقیقت را می‌بیند، برخلافِ دنیاطلبان که مانند کرکس در هوا، تنها به دنبالِ طعمه‌هایِ حقیر و تکراری هستند.

با بوسه‌ای که از آبِ حیات (آب زندگانی) شیرین‌تر است، دل و جانِ سنایی را که طبیعتی خجسته و والا دارد، شاد و آرام کن.