دیوان اشعار - قصاید

برخیز تا از روی مستی و شورِ عرفانی، ریشه هستی و خودخواهی را از جا برکنیم و تمام دانش‌های اکتسابیِ بی‌حاصل را بشوییم و به آتش بکشیم.

مانند چهره و اخلاقِ زیبارویان، پرده‌های شرم و تظاهر را کنار بزنیم و مانند زلفِ ماهرویان که مایه بی‌قراری است، توبه‌های ریایی و خشکِ زاهدان را بشکنیم.

مانند عیاران و جوانمردان در جام جان‌مان، شراب معرفت بریزیم؛ تا کی قرار است برای تأمین نیازهای تن، مانند سنگ آسیاب دور خود بچرخیم و اسیر جسم باشیم؟

مانند تر‌دامنانی که از سرِ فروتنی خود را گنهکار می‌دانند، در صحرای ازل قدم می‌زنیم؛ تا کی به خاطر این هوای نفسانی و هوس‌ها، در این خانه دنیوی مانند اهریمن زندگی کنیم؟

چشم جان ما هرگز به آرامش نمی‌رسد تا زمانی که گرفتار ادعاهای «من» و «ما» هستیم و در حصار تنگِ خودخواهی گرفتاریم.

ما را به جرم عاشقی یا تفاوت، محروم و گناهکار می‌شمارند، در حالی که خودمان غمگین و سرگردان در زیر این آسمانِ فیروزه‌ای که راه گریزی از آن نیست، اسیر شده‌ایم.

باید سر از این وضعیتِ ذلت‌بار بیرون بیاوریم و گردن‌کشی کنیم؛ وگرنه تا ابد ما را همچون حمال و باربرِ سرِ خوانِ دنیا می‌دانند، اگر همچنان گردن به فرمانِ دیگران داشته باشیم.

آرزوها را از دل بیرون می‌روبیم؛ وضعیت ما شبیه به زنان باردار است (که طفل در درون دارند) اما ما هنوز به معنای حقیقی «باردار» نشده‌ایم و حقیقت را در وجودمان متولد نکرده‌ایم.

حتی «رشته‌تاب» یعنی تقدیر و سرنوشت هم نمی‌تواند ما را گیر بیندازد، زیرا ما در این مسیر، تنگ‌نظر و تنگ‌دل مانند سوزن نیستیم که به هر سوراخی نفوذ کنیم.

عاقبتِ کار ما را گرفتار نمی‌کند، چرا که ما مانند آن جماعتِ خشک‌مغز و طمع‌کار که به گناه آلوده‌اند، نیستیم.

ریشه صوت و حرف را از بوستانِ نطق و کلام برکنیم تا آزاد شویم و مانند گلِ سوسن، خاموش و بی‌آلایش باشیم.

جامِ فرعونی (خودپرستی) را به دست می‌گیریم، اما مثل موسی، هر ویژگیِ فرعونی و ظالمانه‌ای که در وجودمان هست را از ریشه می‌خشکانیم.

اگر حتی یک لحظه در درونمان تظاهر و ریاکاری باشد، باید آن خرقه تظاهر را با بخیه زدن به صورتش، رسوا و بی‌اثر کنیم.

اگرچه نااهلان ما را مانند سکه تقلبی دور می‌اندازند و بی‌ارزش می‌دانند، ما مانند سیماب (جیوه) که هیچ‌چیز آن را نمی‌گیرد، از مسیر خاصِ خودمان پراکنده و رها می‌شویم.

مانند سنایی، به جانِ هر دلِ سوخته‌ای آتش می‌زنیم، چرا که برای رسیدن به دریای حقیقت، ما کمتر از سنگ و آهن (که آتش از برخوردشان می‌جهد) نیستیم.