مواعظ - رباعیات

در این کلام، مفهومی عمیق و اخلاقی از دوستی حقیقی ترسیم شده است. شاعر معتقد است که جوهر و حقیقتِ رفاقت، نه در تاییدِ بی‌چون و چرا و تحسینِ خطاهای یکدیگر، بلکه در صداقت و اصلاح‌گری است. دوستِ واقعی کسی است که در برابر لغزش‌هایِ ما سکوت نکند و آینه‌ای صادق باشد، نه آینه‌ای که هر زشتی را به زیبایی می‌نمایاند.

در واقع، این ابیات به ما می‌آموزند که دلسوزیِ واقعی، گاهی به تندی و صراحت نیاز دارد. اگر دوستی از رویِ محبت و خیرخواهی، در برابر کارهای نادرستِ ما بایستد و با ما مخالفت کند، این عینِ همراهی و محبت است و نباید آن را به دشمنی تعبیر کرد؛ چرا که هدف، حفاظت از شأن و جایگاهِ دوست است.